Deviantart'dan..

"Şeyleştirme" yazıları üzerine bir arkadaşım ş-öylesi bir eleştiri yöneltti; şeyleştiren insan değil, biz  zaten dış dünyayı şeyler halinde görüp-duyuyor ve "öylelikleriyle" algıladıklarımızı dille açıklamaya çalışıyoruz. Bu eleştiriye karşı şu cevabı verdim; (ki bu eleştiri "naiv" realizmin parçalanamamış olmasından kaynaklanıyor) Sen zaten "ben" dediğin anda kendini "şeyleştirmiş" oluyorsun ve bu, senden değil, kullandığın dilinden kaynaklı ve bu şeyleştirme görüyorum-duyuyorum-gözüm-kulağım vs diyerek devam ediyor.Bu noktadaki hatan, kendini-BEN-İNİ özellikle- dilini-kulağını burnunu-gözünü, hazır dışsal-verili ve "mutlak" kabul etmenden kaynaklı,. oysa tüm bunlar dilinin şeyleştirme hareketi sonucu ortaya çıkıyor. Bunun üzerine arkadaşım;"kafam karıştı" deyince, hayır sadece DİLİN-DOLANDI şu anda diye cevapladım.

(Sevgili sibel-in (agnia)30-08-2005 tarihli yazısında "görmeye" dair şüpheleri de "DİL-İM-İZ-LE" ŞEYLEŞTİRDİKLERİMİZİN aramıza girmesinden kaynaklanıyor)

Şeyleştirme harekatı dilin kendisinden kaynaklanmaktadır.Konuşma-yazma-söz vs türden "konseptlere" baş-vurduğunuz anda, üzerinde "bildirimde bulunduğunuz objenizi"  vucuda getirilmiş, mev-cudiyeti kabul edilmiş bir-şey OLARAK kabul etmek zorundasınızdır. Zorunluluk burada bitmez. Bu zorunluluk, diğer zorunlulukları da tetikleyerek çoğaltır. artık bir şeyler üzerine kullandığınız dili "ciddiye" almak zorundasınızdır. Bu ciddiyet sizi, kullandığınız dilin içinde, doğru-yanlış-eksik-tam, kusurlu-yetkin, iyi-kötü v.s  türünden DEĞERLERİ kabul ettirmeye zorlar. Veya böylesi bir dili kullanmanız, "ciddiyetinizi" kanıtlar.

İşte tam da bu noktada kullandığınız dil siz de dahil olmak üzre HER-ŞEYİ(NİZİ) ELE GEÇİRMİŞ OLUR. "Ciddiyetlikleriyle "dili kullanmaya başladığınzda aynı zamanda, her-şeyden de kopmuş oluyorsunuz. Çükü;

DİLİN "ŞEYLEŞTİRDİĞİ" HİÇ-BİR ŞEY "aslında"  "O-ŞEYİN" KENDİSİ değildir. Başka deyişle şeyleştirdiğiniz anda, onu tüketmiş oluyorsunuz.Bu noktadan sonra "a-r-tık" şeyleştirdiğinizi "bulmanız-kavuşmanız" olanaksız hale gelmektedir.Çünkü dil denilen "gerçeklik" denilenle arnıza girip sizi ondan "koparıyor.

Özetle söylemek gerekirse;Dil denilen bir koparma-yarma-tüketme hareketidir. İlginçtir ki dil denilen bunu yapabildiği için insan "uygarlaşmıştır", yani doğadan-doğallığından ve "MASUMİYETİNDEN" uzaklaştırılmıştır.Ünlü babil-söylencesini bilmeyen yoktur sanırım.Babil kulesiyle arş-ı aleme doğru yükselen insan-oğlundan korkan tanrı buyurmuş; Şunların dilini karıştırın-farklılaştırın da yükselemesinler. Aslında(ne kadar iddalı bir sözce bu "aslında" bakar mısınız kibir ve gurur-haline) böyle buyuran tanrı biraz "cahalmış-sanırım". Şunu demesi yeterli olurdu; ŞU İNSANLARI BİR DİL-SAHİBİ KILIN. Aynı dili konuştuğunu snananlar da "anlaşamıyor" zaten.

İşte ol-nedenlerledir ki;

"HİÇ" çok önemli ve "ciddi" bir ........................( Hiçle başlayan bir cümleye hiç-bir yükleme getirilemeyeceği için, cümlenin sonu ........................ olarak ifade edilmiştir.

Çok önemli ve ciddi bir.................... çünkü;

"ŞEY-LEŞ!-TİRME" VE "CİDDİYE ALMA" TUTUMLARINA K-ARŞI BİR "YIKIM-HAREKETİDİR"

(Sevgili sibel için not; "ŞEYTAN"  DİL-İM-İZ-İN...! TAAA KENDİSİDİR. diğer tüm "şeytanlıklar" çook masumdur onun yanında :)))

Bir "şey" olmak ne anlama geliyor? Şeyler hazır ve verili olanlar mıdır insan denilene, yok-sa, insan denilenlerce mi vucuda getirilip, mevcudiyet kazandırılırlar? Eğer bu böyle ise, bu durumda bir açmaz başlıyor.Şeyleştirici "eğilimlere" sahip olan insanın kendisi, hazır önsel (a priori) bir şey midir? Veya insan bir şey midir? maddesel veya spritüal olarak "formlaştırdığımız"-şeylerin birer "şey" halinde olmasının, insan-dışı bir ölçütü-dayanağı ortya konabilir mi? Konamıyorsa; bu durumda o şeylerin "onlar" oldukları ne denli inandırıcıdır?

Daha da önemlisi "şeyleştirme" alışkanlığına sahip olan bu insan denilenin hayatı da "şeyleştirip", daraltmasının önüne nasıl geçilebilir? (Bıktım tanımlanır olmaktan diyen şairin "yakınması" ne kadar da haklı değil midir?)

"HİÇ-BİR ŞEYE  VAR(A)MAYAN SÖZLERE ULAŞMAK İÇİN, HERŞEYİN "SÖYLENMESİ" G-EREKİ-YORDU"

            Söylenmiş olanın, söylenenin ve yazılan her-şeyin, üstü çizilmeli aynı zamanda.(Bunlar da ve "bu" da dahil).Değilmi ki insanlık denilenin tarihi, yanlışlamalardan ibarettir, o zaman havaya savurur gibi konuşmalı sözleri ve kaygısızca acıyı yaşamadan,ilenmeden, sakince oturup havada süzülürken kaybolmalarını seyretmeli.Ya/da; suyun üzerine yazarmış gibi sıralamalı sözceleri sayfalar üstüne ve geçip karşısına sularda "oynaşmalarını" (ne hoş bir sözce "diyesim" geliyor) seyretmeli onların.

            Bunlar yapılmadığı zaman;bu biçim-biçem ve içerikte yazılıp-s-öylenmediği, okunup anlaşılmaya çalışılmadığı sürece, söyleyip yazan, okuyup anlamaya çalışan "özneler", sosyo-kültürel sürecin birer OYUN-CAĞI haline dönüşmekten kurtulamazlar. DİL denilen, "sahtekarın" girdabına kapılıp, ruhlarını der-iin sarsıntılardan kurtaramazlar.

            (Hoş böyle olup/olmaması da "fark-etmez" ;ki iş-bu parantez içi, bir "KARA-LAMA" hareketidir.Kendi üzerine de evrilip devrilen bir karalama)

            Sözcelere, sözle "vurmak" ;ve sözcelere sözlerle vurmaya devam edildikçe yürek "denilenin" ferahlaması gelecektir.Şiir denilen sözlerin "bittiği" yerde başlamaz mı zaten?